No oczywiście, że wybiorę topkę tego roku. W końcu po coś przeczytałam te 50 książek.
Ten rok był o tyle ciekawy, że czytałam dużo serii – jak zaczynam serię to mam w sobie jakiś wewnętrzny przykaz przeczytania całości, bo ogólnie to jeszcze słabo radzę sobie z porzucaniem książek… Z drugiej strony, dostrzegam i bardzo cenię, kiedy to w drugiej części widać poprawę warsztatu pisarza/-rki, a trzecia rozbija bank. W związku z tym, w topce będzie coś z serii.
Będzie też non-fiction, chociaż ten rok upłynął mi pod znakiem urban fantasy oraz sci-fi, przez co zdecydowanie mniej niż zazwyczaj mój czytnik gościł literaturę faktu. Ale jak już coś wpadło, to palce lizać.
I ostatnia kategoria – literatura piękna. Umówmy się, uwielbiam fantastykę, ale nie zawsze wspaniała wyobraźnia twórców idzie w parze z pięknym językiem; nie wszystko też korekta i redakcja da radę naprawić. Literatura piękna piękną bez powodów nie jest i dla mnie czytanie takich perełek to uczta – te książki czyta się wolniej nie (tylko) dlatego, że trudne, ale że je trzeba smakować, każdym słowem i konstruktem się cieszyć. Uwielbiam, odchamiam się przy nich, taka prawda.
To lecimy.
Seria a zarazem fantastyka – tutaj konkurencja była duża, ale wygrał Czas Żniw, Samanthy Shannon. I od razu powiem tak: ja czytałam wersję poprawioną przez autorkę i z tego co wiem, pierwowzór to językowe monstrum – tym bardziej się cieszę, że trafiłam na zaktualizowaną opcję i tylko tę polecam.
O czym to? O młodej dziewczynie, tkwiącej w londyńskim półświatku i żyjącej z nie do końca odkrytym i zrozumianym magicznym darem, która przez niefortunny zbieg okoliczności trafia do kolonii karnej, a tam pod skrzydła tajemniczego opiekuna. A to wszystko w oparach dość skomplikowanego systemu magicznego, więc trochę dla wytrwałych, a trochę akcja wynagradza trudy pojęcia kto jest kim i co potrafi.
Do tej pory ukazało się 5 tomów; ostatni, Mroczne Lustro, czeka aż w końcu go przeczytam, a przeczytam na pewno.
Non-fiction – tutaj król był jeden, a właściwie Prezydent w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim.
Przedstawiać nie trzeba. Dla mnie rewelacyjna wycieczka po kuchni polskiej polityki czasów największych przemian. Wspaniała narracja, Kwaśniewski jest błyskotliwym i piekielnie inteligentnym człowiekiem o niezłym poczuciu humoru. Do tego polityk jakiego potrzebowaliśmy.
Przeczytałam na wakajkach w dwa dni, nie żałuję ani jednego straconego przez to górskiego widoku, elo.
Literatura piękna. Ja, która nie poznałam mężczyzn, Jacqueline Harpman.
Bezimienna dziewczyna, która jedyne co zna, to życie w zamknięciu z grupą innych kobiet. Pewnego dnia niespodziewanie wolność staje w progach jej świata, a ona rozpoczyna wędrówkę w nieznane.
Świat bez mężczyzn. Świat odkrywania. Zrozumienie siebie, relacji, zależności. Wszystko to w zamknięciu, mimo że na bezkresnej przestrzeni.
Wspaniałe. (I krótkie, więc serio, bez wymówek, to nie jest tomiszcze).
Jaram się tym, co wpadnie na półkę w nadchodzącym roku. Może zrobimy sobie listę TO BE READ?
Ciao!
Śmiechłam! Bo “Okruchy dnia” zaczęłam czytać dzisiaj, a Harpman mam już w planach na przyszły rok! Planuję też “Ocean at the end of the lane”, “Of men and mice”, “Factotum”, “The jointing of the hill house” i wiele innych…
Z Okruchami mam love-hate, więc czekam na Twoje odczucia. A co do reszty, PLIZ, don’t! Nie nadążam, nie nadążam…