Macie tak, że dni się Wam zlewają?
Umówmy się, uwielbiam rutynę. Ma swoje niewątpliwe zalety, daje poczucie stabilności i bezpieczeństwa. Zaczynając dzień według porannej rutyny, przygotowujemy się na wszystko, co może się wydarzyć w ciągu dnia. To działa tak: ogarnęłam siebie rano, zrobiłam wszystko według codziennych rytuałów, każdy krok był przewidywalny – cokolwiek zdarzy się później, jestem ready. Rutyna pozwala nam kontrolować lęki, jakiekolwiek by one nie były.*
U mnie parę rzeczy się zawsze super sprawdzało.
- Wstaję rano. Czy lubię? No błagam. Ale czy czuję, że to najlepsze, co mogę dla siebie zrobić? Tak. Wstaję rano i się nie spieszę – mam czas i to dodaje mi otuchy.
- Idę z psem na spacer (to akurat nowość) – czy miło jest wyjść spod ciepłej kołdry na minus pińcet? Tak, prawie tak samo miło jak zjeść macaną bułkę z biedry. Ale czy doceniam? Jasne, spacery są zawsze na plus.
- Jem śniadanie ze swoim stadem. Bez wyjątku. To jest tak ważne i daje mi dużo radości, nawet jak nikt słowem się nie odezwie albo gdy nawija jak nakręcony.
- Idę na spacer. Albo na matę. Wykorzystuję tę chwilę przed pracą, żeby jeszcze pobyć trochę w rutynowym sosie, żeby jeszcze nie musieć stawiać czoła temu, co ma się wydarzyć.
A potem zaczynam pracę i dalej już nie panuję nad niczym aż do wieczora, elo.
I tu wchodzą całe na biało rytuały. Może i reszta dnia sypie mi się jak domek z kart, ale jest parę elementów dających mi poczucie kontroli. Na przykład, że jemy wspólnie kolację. Albo że zawsze wieczorem czytam (zawsze, nawet jeśli to tylko 8 minut, bo oczy mi się zamykają). Lub że wklepuję te kremy i sera. A ostatnio oglądamy od nowa Stranger Things. I tak mnie to wszystko relaksuje… aż do następnego popołudnia.
No i może te dni się zlewają, a popołudniami króluje chaos – ale przynajmniej zawsze na końcu czeka na mnie kanapa-kocyk-książka-serial.
* (halo, halo, disclaimer, mówimy tu o osobach zdrowych! żadna rutyna nie zastąpi lekarza).
